START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH

Τα εξωπυραμιδικά νοσήματα προκαλούνται από βλάβες της λεγόμενης εξωπυραμιδικής οδού, που αποτελεί έναν από τους κύριους ρυθμιστές μιας ομαλής και αρμονικής κίνησης.

image-banner3

naoumis-left-bg

naoumis-left-bg

naoumis-left-bg

Είναι αποτέλεσμα καταστροφής (εγκεφαλικό ισχαιμικό ή αιμορραγικό, όγκος, κ.α.) ή εκφύλισης των βασικών γαγγλίων και της μέλαινας ουσίας, ενώ μπορεί να προκύψουν και ως αναστρέψιμη συνήθως παρενέργεια ορισμένων φαρμάκων. Οι περιοχές αυτές παράγουν την ντοπαμίνη, που είναι απαραίτητη για την ομαλή εκτέλεση και τον έλεγχο των κινήσεων του σώματος.

Η Ν. Πάρκινσον είναι η πιο γνωστή εκπρόσωπος αυτών των νοσημάτων. Πρέπει να διακριθεί σωστά από τα υπόλοιπα και σπανιότερα νοσήματα αυτής της κατηγορίας, όπως η Προϊούσα Υπερπυρηνική Παράλυση (PSP), η Ατροφία Πολλαπλών Συστημάτων (MSA), η Φλοιοβασική Εκφύλιση (CBD) και η Άνοια με σωμάτια Lewy.

Η κλινική της εικόνα συνίσταται σε κινητικά και μη κινητικά συμπτώματα. Στα πρώτα ανήκουν η δυσκαμψία του κορμού και των άκρων, ο τρόμος και η βραδυκινησία, συμπτώματα που συνήθως θορυβούν τον ασθενή και τον οδηγούν στον ιατρό. Η δυσκαμψία κάνει τον ασθενή πιο «σφιχτό», κάτι που ο ίδιος αρχικά δεν το αντιλαμβάνεται, με αποτέλεσμα άτυπα συμπτώματα, όπως αρθραλγίες, καμπτοκορμία, μειωμένη αιώρηση των χεριών κατά τη βάδιση, δυσκολία στο να αλλάξει πλευρό στο κρεβάτι ή να βγει από το αυτοκίνητο.

Η βραδυκινησία, επίσης αποτελεί σύμπτωμα που παραβλέπεται, αλλά πολύ συχνά ο ασθενής απαντάει θετικά σε ερωτήσεις που αφορούν μειωμένη ταχύτητα στις κινήσεις. Η δυσκαμψία μαζί με τη βραδυκινησία προκαλούν αστάθεια στη στάση και στη βάδιση, με σύνηθες γι’αυτούς τους ασθενείς αποτέλεσμα τις πτώσεις.

Τέλος, το σύμπτωμα που έχει ταυτιστεί με τη νόσο και τελικά στέλνει τους πιθανούς ασθενείς στον ιατρό είναι ο τρόμος των χεριών. Ο τρόμος μπορεί να παρατηρηθεί τόσο στα πάνω όσο και στα κάτω άκρα, ενώ τις περισσότερες φορές ξεκινάει μόνο στην μια πλευρά του σώματος. Παρατηρείται κυρίως σε ηρεμία, και κάποιες φορές και στο τέλος μιας κίνησης, ενισχύεται δε κάτω από συναισθηματική φόρτιση. Επίσης, μπορεί να παρατηρείται και στα κάτω άκρα, ενώ είναι σύνηθες να εντοπίζεται και στο σαγόνι.

Εκτός, όμως, από τα παραπάνω, η Νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται και από μη κινητικά συμπτώματα, που συχνά παραβλέπονται τόσο από τον ασθενή, όσο ακόμα και από τους ίδιους τους ιατρούς, παρά τα σημαντικά προβλήματα που προσθέτουν στην καθημερινότητα του πάσχοντος. Τέτοια είναι η κατάθλιψη, οι διαταραχές ύπνου και μνήμης, η δυσκοιλιότητα, οι διαταραχές στην ούρηση, σιελόρροια, αρθραλγίες, σεξουαλική δυσλειτουργία, κ.α. Τα συμπτώματα αυτά μπορούν σχετικά εύκολα να ελεγχθούν, προσφέροντας σημαντικά στη βελτίωση της καθημερινότητας.

Αναφορικά στη θεραπεία, ο χρυσός κανόνας της Νόσου του Πάρκινσον είναι η χορήγηση L-Ντοπα, που βοηθά στη σύθεση της ντοπαμίνης, η έλλειψη της οποίας προκαλεί τα συμπτώματα. Πρακτικά, η θεραπεία χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, στη χορήγηση άμεσα L-Ντόπα για να αντιρροπιστεί το έλλειμμά της στον εγκέφαλο ή άλλων ουσιών, που την «μιμούνται» ή ενισχύουν τη δράση της.

Η δεύτερη κατηγορία φαρμάκων είναι πάρα πολύ σημαντική, καθώς μας βοηθάει να κρατάμε για αρκετά χρόνια τη δόση της L-Ντοπα χαμηλά, ώστε να διατηρούμε το θεραπευτικό αποτέλεσμα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να καλυφθούν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τα συμπτώματα, χωρίς όμως πρακτικά να μπορούμε να παρέμβουμε στην εξέλιξη της νόσου. Σε ανθεκτικές μορφές της νόσου και υπό αυστηρές προϋποθέσεις μπορεί να εφαρμοστεί και η τοποθέτηση νευροδιεγερτών στον εγκέφαλο ή αντλίας εντερικής χορήγησης L-Ντοπα ή απομορφίνης.